Απογοήτευση και εκνευρισμό πρόσφερε για ακόμη μια φορά η αγαπημένη μας ομάδα σε όλους εμάς τους ανόητους που πιστέψαμε ότι αυτοί οι παίκτες και αυτός ο προπονητής ίσως και να μπορούσαν να κοντράρουν τον Παναθηναϊκό και να πετύχουν κάτι καλύτερο από 7' ντέρμπι... Όταν όμως μια ομάδα δεν μπορεί να εφαρμόσει βασικά στοιχεία του αθλήματος όπως είναι το μπλόκ άουτ, τα σκριν και το πικ εν ρολ  τότε λογικό είναι να γίνεσαι θεατής πάνω στο παρκέ από το πρώτο δεκάλεπτο. Φυσικά και ο Παναθηναϊκός είναι πιο δυνατή ομάδα από τον ΑΡΗ αλλά έχει διαφορά να παλεύεις με πλάνο και πίστη για τη νίκη από το να χάνεις από το ημίχρονο με 20 πόντους.

Με εξαίρεση το εκρηκτικό ξεκίνημα τα πρώτα 5' της αναμέτρησης η ομάδα μας τα έκανε όλα λάθος. Το σύνθημα της αγωνιστικής κατρακύλας το έδωσε ο Δ.Πρίφτης από τον πάγκο όταν για ανεξήγητο λόγο αποφάσισε να βγάλει τον στυλοβάτη της άμυνας και των ριμπάουντ Άντριου Νέιμικ γύρω στο 5' του πρώτου δεκαλέπτου και για περίπου 8 συνεχόμενα λεπτά να βάλει στη θέση του τον Σίμτσακ. Ενα διάστημα όπου ο Παναθηναϊκός όχι μόνο πήρε κεφάλι το σκορ αλλά έβαλε τις βάσεις για ένα προβάδισμα που συνεχώς μεγάλωνε. Όταν ξαφνικά θυμήθηκε να τον επαναφέρει τα πάντα είχαν αλλάξει. Οι παίκτες μας είχαν χάσει την αυτοσυγκέντρωση τους και οι αντίπαλοι είχαν βρει για τα καλά ρυθμό. Βέβαια για να κοντράρεις τον Παναθηναϊκό χρειάζεται καλή προετοιμασία με ξεκάθαρο πλάνο και αγωνιστικό προσανατολισμό σε άμυνα και επίθεση. Ο ΑΡΗΣ σήμερα δεν είχε τίποτα από όλα αυτά. Οι παίκτες του Παναθηναϊκού έκαναν κυριολεκτικά ότι ήθελαν όποτε ήθελαν. Ήθελαν να κυκλοφορήσουν την μπάλα περιφερειακά και να βρουν το ελεύθερο τρίποντο; το έκαναν. ΄Ηθελαν να δώσουν στον Παπά να παίξει ένας με έναν, το έκαναν. Ήθελαν να περάσουν την μπάλα κάτω από το καλάθι; με συνοπτικές διαδικασίες το έκαναν. Χαρακτηριστική η φάση του Β ημιχρόνου όπου ο Μπατίστα περνάει 3 φορές διαδοχικά μόνος με το καλάθι και τις 2 φορές καταφέρνει να το χάσει μόνος του. Καθόλου ενέργεια στην άμυνα, καμία παγίδα ή ειδική οδηγία για μαν του μαν σε παίκτες σαν το Παπά καμία διάθεση για πρέσινγκ. Το απόλυτο τίποτα, η απόλυτη αδράνεια σε όλες τις γραμμές του γηπέδου. Για την επίθεση εκεί τα έχουμε πει αμέτρητες φορές. ΄Οταν μια ομάδα αγωνίζεται χωρίς σύστημα τότε όταν δεν θα μπαίνουν τα μακρινά σουτ είναι καταδικασμένη.  

Πολυτέλεια να ζητάμε από την ομάδα μας να παλέψει, να δείξει αγωνιστικό θράσος και να χτυπήσει παιχνίδια σαν και αυτό. Κάθε χρόνο Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός περνάνε από το Παλέ σαν να κάνουν απογευματινή προπόνηση και εμείς πρέπει να χειροκροτούμε για την προσπάθεια... Και όπως πάντα κανείς δεν φταίει για αυτό το κατάντημα. Όλοι κάνουν καλά τη δουλειά τους αλλά να είναι αυτά τα μπάτζετ... Μακάρι όλα να κυλήσουν ομαλά και ο ΑΡΗΣ να βρει σε αυτόν τον επενδυτή την δυναμική ώθηση που χρειάζεται για να μεγαλουργήσει ξανά. Και αν δεν μπορεί να μεγαλουργήσει τουλάχιστον να υπενθυμίσει στον Αρειανό και σε όλη την φίλαθλη Ελλάδα ότι ΑΡΗΣ σημαίνει μαχητής και όχι μια ομάδα χαμένη πριν καν γίνει το τζάμπολ...

ΥΓ. "Ευχάριστο" το γεγονός ότι δόθηκε η ευκαιρία στον κ.Πρίφτη να δώσει χρόνο συμμετοχής  στον Δήμα και στον Πουλιανίτη που σε άλλους αγώνες δεν παίζουν ούτε δευτερόλεπτο όπως για παράδειγμα την περασμένη αγωνιστική κόντρα στα αδύναμα Τρίκαλα....  όλος ο κόσμος που ήρθε σήμερα στο Παλέ αυτό περίμενε... να δει τον Δήμα και τον Πουλιανίτη να παίρνουν την ευκαιρία τους και να εξυμνήσει το πολλαπλάσιο μπάτζετ του Παναθηναϊκού... 

ΥΓ2. Ευχόμαστε ολόψυχα κάποια στιγμή να αδειάσει η θέση στον πάγκο του Παναθηναϊκού ή του Ολυμπιακού και να πάρει και ο κ.Πρίφτης  την ευκαιρία του όπως πήραν προπονητές σαν τον Μπαρτζώκα, τον Πεδουλάκη και τον Σφαιρόπουλο πιο πρόσφατα ώστε να έχει το μπάτζετ που χρειάζεται για να δείξει εκεί τις τεχνικές του ικανότητες γιατί σε εμάς τους "φτωχούς" όπου χρειάζεται πίστη, αγωνιστικό θράσος, πλάνο νίκης και μπασκετικό εγωισμό  μάλλον δεν του βγαίνει...